Kimono, szlafrok czy płaszcz kąpielowy: jak wybrać

Podsumowując: kimono, szlafrok domowy i szlafrok nie są trzema nazwami tego samego ubrania. Różnią się krojem, sposobem zapięcia i rolą, jaką przypisuje się im w ciągu dnia. W przypadku jedwabnej odzieży domowej noszonej bezpośrednio na skórze stawiam na gramaturę 19 momme, długość do połowy łydki i szeroki pasek. Oto jak dokonać wyboru, szczegół po szczególe.

To pytanie powraca co roku o tej samej porze, gdy poranki stają się chłodne, a ogrzewanie nie działa jeszcze na dobre. Szukamy „jedwabnego szlafroka”, trafiamy na kimona, a czasem na szlafroki. Wszystkie trzy określenia pojawiają się w opisach produktów, często bez wyjaśnienia. Uporządkujmy więc te pojęcia - jak zawsze, według materiału i kroju.

Trzy słowa, trzy różne rzeczy

Kimono

Kimono pierwotnie oznacza tradycyjny japoński strój: proste panele, szerokie i obszerne rękawy, bez guzików, utrzymywane paskiem. W zachodnim słownictwie dotyczącym odzieży domowej zachowano tę sylwetkę: prostą linię, nisko wszyte rękawy i obszerne rękawy. To najbardziej płynny fason z całej trójki i ten, który najlepiej układa się z lekkim jedwabiem - ponieważ pozwala tkaninie pracować bez krępowania jej.

Praktyczna konsekwencja: kimono można nosić zarówno na koszulę nocną, jak i na dżinsy, wieczorem, w domu. Z całej trójki jest najbardziej eleganckie.

Szlafrok domowy

Szlafrok domowy to bardziej strukturalny, europejski fason: kołnierz szalowy lub klasyczny, wszywane rękawy, czasem naszywane kieszenie, często kontrastowe wykończenia mankietów i dekoltu. Bardziej otula. Został zaprojektowany do długiego noszenia - od pobudki do śniadania, od kąpieli do łóżka - a nie jako element stylizacji.

To właśnie ten model polecam, gdy zależy nam bardziej na cieple i fasonie niż na miękkim układaniu się materiału.

Szlafrok

Szlafrok wywodzi się z bardzo konkretnego zastosowania: czesania się i osuszania. Stąd jego historyczne pokrewieństwo z tkaniną frotte. W przypadku jedwabiu słowo to stosuje się w szerszym znaczeniu, ale często wprowadza ono w błąd: jedwab nie wchłania wilgoci tak jak tkanina pętelkowa. Jeśli szukasz czegoś, co można narzucić na mokre ciało po wyjściu z kąpieli, jedwab nie będzie dobrym wyborem - sprawdzi się pięć minut później, na suchej skórze.

Innymi słowy: kiedy mówimy „jedwabny szlafrok”, niemal zawsze mamy na myśli szlafrok.

Dlaczego to pytanie pojawia się w październiku

Na początku października w naszych wnętrzach panują warunki przejściowe: wieczorami temperatura spada poniżej 18 °C, ale wciąż wahamy się przed włączeniem ogrzewania na dobre. Odzież domowa zaczyna wtedy pełnić rolę, której nie miała w sierpniu - dodatkowej warstwy. Nie chodzi o to, by grzała jak płaszcz, lecz by usunąć uczucie chłodu na ramionach i rękach w ciągu godziny poprzedzającej pójście spać.

Właśnie na tym polega zaleta jedwabiu: przy niewielkiej grubości nie izoluje zbyt mocno, ale nie jest chłodny w kontakcie ze skórą, w przeciwieństwie do cienkiej bawełny, która pozostaje chłodna na skórze.

Momme, czyli ile jedwabiu czuć pod ręką

Momme (MM) mierzy gramaturę jedwabiu. W przypadku odzieży domowej jest to najważniejsze kryterium, ważniejsze niż cena czy kolor. Jeśli nic Ci to nie mówi, zacznij od naszego przewodnika po momme.

Poniżej 16 MM jedwab szybciej się gniecie i odznacza się przy szwach. Powyżej 22 MM odzież staje się zbyt ciepła do noszenia w ogrzewanym wnętrzu.

Jedwab morwowy czy satyna: jakie to robi różnicę w dotyku

Uwaga na słowo „satyna”: oznacza splot, a nie włókno. Jedwab morwowy może być tkany w splocie satynowym - to właśnie nadaje mu błyszczącą powierzchnię. Jednak „satynowe kimono” sprzedawane bez informacji o włóknie jest najczęściej wykonane z satyny poliestrowej: ma taki sam połysk, ale zupełnie inne właściwości termiczne, ponieważ nie odprowadza wilgoci w ten sam sposób. Szczegółowo omawiamy to nieporozumienie w artykule jedwab czy satyna: jakie są różnice.

W Studio oba warianty występują obok siebie i jest to zamierzone: satyna ma swoje miejsce jako pierwszy element, a jedwab morwowy jako ten, który zachowuje się przez dziesięć lat.

Krój, długość, pasek: trzy szczegóły, które decydują

• Długość. Długość do połowy łydki to wygodny standard: wystarczająca, by zakryć nogi podczas siedzenia, i wystarczająco krótka, by nie wlec się po schodach. Długość do kostek wygląda bardziej efektownie, ale na co dzień jest mniej praktyczna.
• Pasek. Szeroki pasek (5 cm i więcej) dobrze się trzyma bez uciskania i nie zwija się w sznureczek po trzech praniach. Sprawdź też, czy są szlufki: bez nich pasek się gubi.
• Rękawy. Szerokie rękawy kimona = elegancja, ale moczą się w zlewie. Zwężony mankiet lub wszyty rękaw = codzienne użytkowanie bez niedogodności.
• Szwy. W przypadku lejącego jedwabiu płaski szew francuski lub drobno obrębiony pozostaje dyskretny w dotyku. Gruby szew jest wyczuwalny przez materiał.

Co mówi nauka — a czego nie mówi

Przegląd z dziedziny nauki o tekstyliach opublikowany w Textiles (Islam, Golovin & Dolez, 2023, DOI 10.3390/textiles3040024) przypomina o czymś istotnym: komfort termofizjologiczny odzieży nie sprowadza się do jej oporu cieplnego w stanie suchym. Gospodarowanie wilgocią — absorpcja, szybkość schnięcia, przewodnictwo w stanie mokrym — ma co najmniej równie duże znaczenie dla odczuwania komfortu.

To wyjaśnia, dlaczego dwie sztuki odzieży o tej samej grubości mogą dawać inne odczucia. Włókna białkowe, takie jak jedwab, pochłaniają w standardowych warunkach laboratoryjnych około 11% wilgoci, w porównaniu z blisko 8,5% w przypadku bawełny i mniej niż 1% w przypadku poliestru: jedwab może więc wchłonąć lekki pot pod koniec wieczoru, nie dając uczucia mokrego materiału przy skórze.

Bądźmy jednak precyzyjni: ten przegląd nie porównuje włókien między sobą i nie znalazłem badania klinicznego porównującego odzież domową z jedwabiu z odzieżą z innych materiałów. To, co możemy powiedzieć, wynika z fizyki tekstyliów i subiektywnych odczuć, a nie z udowodnionych korzyści. Sformułujmy to właśnie tak i nie inaczej.

Pielęgnacja w trzech krokach

Odzież domową nosi się często, dlatego również często się ją pierze. Wystarczą trzy zasady: pranie ręczne lub delikatny cykl w temperaturze 30 °C z detergentem bez enzymów, suszenie na płasko w cieniu oraz, w razie potrzeby, prasowanie na lewej stronie w niskiej temperaturze. Pasek pierz razem ze szlafrokiem, ale w siatce do prania. Szczegółowe informacje znajdziesz w naszym poradniku pielęgnacji jedwabiu.

Jeśli jednak bardziej interesuje Cię kwestia stylu niż materiału, przeczytaj jak elegancko nosić jedwabne kimono.

Najczęściej zadawane pytania

Czym różni się kimono od szlafroka?

Kimono ma prosty krój, szerokie rękawy i nie ma żadnego zapięcia poza paskiem. Szlafrok jest bardziej konstrukcyjny: ma kołnierz szalowy lub klasyczny, wszywane rękawy i często kieszenie. Kimono miękko się układa, a szlafrok otula.

Jaką gramaturę momme wybrać do jedwabnego szlafroka?

19 MM to najlepszy kompromis do całorocznego użytkowania: materiał jest nieprześwitujący, elastyczny i dobrze się układa. Wybierz 22 MM, jeśli w domu jest chłodno lub nosisz go codziennie przez kilka godzin.

Czy jedwabny szlafrok wysycha po prysznicu?

Nie, nie jak ręcznik. Jedwab nie jest przeznaczony do wchłaniania dużej ilości wody. Najpierw osusz się ręcznikiem, a następnie załóż jedwabny model na suchą skórę.

Czy można nosić jedwabne kimono na zewnątrz?

Tak, jako lekka warstwa wierzchnia na zwiewne spodnie lub dżinsy, podczas łagodnego wieczoru. Nie jest to odzież przeciwdeszczowa ani przeciwwiatrowa: jedwab zatrzymuje ślady wody i się gniecie.

Czy jedwabna odzież domowa zapewnia ciepło zimą?

Usuwa uczucie chłodu przy kontakcie ze skórą i dodaje warstwę, ale nie izoluje tak jak gruba wełna. W środku zimy nosi się go na piżamę, a nie bezpośrednio na skórę.

Jak wybrać swój model

Jeśli zaczynasz od zera, wybierz szlafrok z jedwabiu 19 MM do połowy łydki, z szerokim paskiem: to model noszony najczęściej i najrzadziej żałowany. Później przyjdzie pora na kimono, dla przyjemności płynącego drapowania. Wszystkie nasze modele znajdziesz w kolekcji Kimona i szlafroki.

— Colette, dla magazynu StudioSoie